یارو کسی رو دوست داشت . دلش براش تنگ می شد .

وقتی صداش نبود , نبودن ترانه کلامش غمگینش می کرد .

حاضر بود دنیاشو بده تا بتونه دوسداشتنی رو ببوسه , دستش رو تو دستش بگیره , بغلش کنه!

آرزوش این بود که وقتی دیدش صورتش رو تو موهای بلند دوسداشتنیش گم کنه , موهاش رو بو کنه تا

همونجا بمیره .

 
اما دوسداشتنی خیلی دور بود.

همیشه می ترسید این دوری , این دوری لعنتی , دوسداشتنی رو سرد کنه , ازش بگیره.

و دوسداشتنی طور دیگه ای فکر می کرد:

دوسداشتنی هم دوسش داشت.ولی دلش تنگ نمی شد.

لزومی نداشت دلش واسه یه صدا تنگ بشه.

ولی بعضی موقع ها احساس می کرد یه خورده ته دلش واسه یارو , کوچولو میشه.

دوسداشتنی اصلآ به خاطر دوریش انتخابش کرده بود:

ـ یارو که دوره , نه من رو می بینه , نه می شناسه , نه می تونه بفهمه کی دروغ می گم , نه حق داره

تو کارام دخالت

 کنه....هر وقت خواستم مال هم می شیم , هر وقت خسته شدم میره پی کارش!

دوسداشتنی یارو رو اینجوری دوست داشت.می خواست یارو نفهمه , ولی یارو می فهمید.

یارو اینقدر دوستش داشت که از صدای نفسش هم خیلی چیزها رو می فهمید.

دوسداشتنی اینا رو نمی دونست , آخه اونقدرها دوستش نداشت.

یارو چیزی رو پنهان نمی کرد . دوسداشتنی هم چیزی رو به خاطر نمی سپرد.

واسه همین یادش رفته بود که یارو یه موقعی گفته بود:

دوسداشتنی! من بادم می وزم ومیروم